Obecność plam na słońcu może dowodzić, że nawet tak niezmienny i stabilny punkt odniesienia dla całego wszechświata, może w pewnych momentach ujawniać nieoczekiwaną zmienność swojej formy. Niektórzy objaśniają możliwość pojawiania się plam słonecznych jako pierwszych symptomów zbliżających się klęsk i kataklizmów oraz wierzą, że wzmożona aktywność słoneczna może oddziaływać negatywnie na nasze stany emocjonalne. W sytuacjach kryzysowych, podczas oczekiwania na nieuniknione może pojawiać się zobojętnienie lub wzmożone działanie, osoby racjonalne zaczynają postępować niezrozumiale, a te o skłonnościach depresyjnych racjonalnie. Na wystawie „Plamy na słońcu” zostaną zaprezentowane prace artystek mówiących o samotności w czasie kryzysów wewnętrznych ale i spowodowanych okolicznościami zewnętrznymi – oraz o nieuniknionych punktach zwrotnych w życiu. Próba stworzenia pewnych rytuałów jako formy autoterapii pomagają w oczyszczeniu i uwolnieniu się od zakumulowanych afektów. Bolesne przeżycia stają się impulsem do prowadzenia procesu twórczego i inspiracją do nieustannego poszerzania praktyki artystycznej. Eksplorując własne ciała i doświadczenia osobiste, przywołując swoje traumy i odkrywając herstorie artystki uwidaczniają tezę, że człowiek pomimo destrukcyjnych skłonności wobec siebie i natury – nadal pozostaje tej natury najdoskonalszym dziełem.